Waar ben ik?

We vragen ons allemaal wel eens af waarom we hier zijn. En misschien, waar we zijn, en waar we zijn geweest. Meestal is het antwoord op dat laatste nogal oppervlakkig, een opsomming van landen en steden die we bezocht hebben. Je hebt van die wereldkaartjes op internet waar je nogal ijdel de landen die je allemaal bezocht hebt kan inkleuren.
Maar uiteindelijk gaat het bij al die bezochte plekken maar om bezoeken van hooguit een paar weken. Als je bedenkt waar je je nou eigenlijk gedurende je leven zo al hebt bevonden, krijg je een heel ander beeld. Een levenslange time-space analysis.
Ik heb het idee dat ik de afgelopen paar jaar veel en lang buiten Nederland ben geweest. Maar als ik op papier zet waar ik me tijdens mijn leven heb bevonden, is dat eigenlijk min of meer altijd in Amsterdam. Zeker als ik de eerste vijf jaar in Leiden niet mee tel. Daar herinner ik me toch niet meer van dan eendjes in een vijver, de stoep waarop ik leerde fietsen, en vieze gedroogde drollen die we als snack kregen bij vriendjes waar ik wel eens ging spelen (het duurde jaren voor ik achterhaalde dat dat vijgen waren geweest). In de 26 jaar daarna waarvan ik me wel iets kan herinneren ben ik eigenlijk voortdurend alleen maar in Amsterdam geweest, de rest is te verwaarlozen. Ik kan weinig mensen die ik ken bedenken die een geografisch eenzijdiger bestaan hebben gehad. Maar, sinds deze maand is Sheffield de plek waar ik, na Amsterdam, het meest ben geweest. Dit is de top 5:
Amsterdam - 265 maanden
Sheffield - 6.5 maanden
London - 6 maanden
Santo Domingo - 5 maanden
Santiago de Compostela - 2.5 maanden

Runners-up zijn een maand of 2 in Munnekeburen in schoolvakanties en op familiebezoek; 1 hele maand in Den Haag, vooral verspreid over 4 maanden doordeweekse stage-werkdagen; en in totaal schat ik bij elkaar zo’n 2 maanden in Amstelveen (vooral op de Bosbaan natuurlijk).
Wat leert dit ons? Helemaal niks, om eerlijk te zijn. Nou ja, misschien dan dat ik voor mijn doen al heel lang uit Amsterdam weg ben, kennelijk langer dan ooit zelfs. Gelukkig ben ik dit weekend weer terug om wat dagen Amsterdam aan mijn time-space path toe te voegen.

Witte Paas


Het hele weekend viel er sneeuw, maar alleen paaszondag bleef het echt liggen, een witte paas.

Voedselhulp

Ooit wel eens om voedsel gebedeld? Ik wel, afgelopen zondag.
Het was tijd om weer eens een goed stuk te fietsen. Na een weekend storm en drukke weken voor de paasvakantie (mijn studenten hebben sinds deze week vakantie) drupte het zondag wel wat druilerig, maar een echt excuus was er niet. Dus ging ik op pad voor een mooie lange tocht door de bergen.
Naar Holmfirth en terug, tot aan de oude katoen-industriedorpen bij Huddersfield tussen de bergen. In totaal een rondje van 90 kilometer. En, voor het eerst een echte col, de Holme Moss (5 km, 8 % gem., 15 % max). Nou ja, een col, misschien nog geen Alpenpas, maar toch bijna een halve Alpe d'Huez. Dat was ongeveer het verste punt, en toen had ik er al een reeks heuveltjes, waarvan een lange klim met een stuk 25 % (1:4) erop zitten.

Maar, bovenop Holme Moss voeld ik me nog prima. In de afdaling ging ik niet meer dan 75 km/u, omdat ik moest remmen voor auto's. Er volgde een klim van 7 kilometer tegen de wind in, een brede N-weg, met om te benadrukken dat het er hard waaide een reeks dol draaiende windmolens op de top. En op die klim kreeg ik een enorme hongerklop. En ik moest nog 30 kilometer. En ik had geen geld meegenomen. Alleen een banaan. Maar die was al lang op.
Ik kwam bijna niet meer vooruit, moest afstappen en lopen op een flauw hellinkje van 100 meter in een dorp. Ik maakte al plannen om mijn mobiele telefoon die ik wel mee had te ruilen voor een Mars. En toen ik eindeloos traag vijfhonderd meter verder daadwerkelijk een pub tegenkwam, ging ik naar binnen met het plan mijn helm als onderpand te geven in ruil voor een chocoladereep. Ik stelde dat daadwerkelijk voor aan de verbrouwereerde uitbater (publican zoals ze zo mooi heten), met belofte volgend weekend m'n helm op te komen halen en betalen. Mijn lichaam was duidelijk al begonnen mijn hersencellen te verbranden op zoek naar energie. De publican bood me direct gratis een Aero reep aan. Met mijn helm kon hij niet veel. Ik ben hem eeuwig dankbaar. De chocola deed wonderen en enigszins harkend haalde ik de laatste 25 km naar Sheffield.
Om voedsel gebedeld? Nou ja, misschien niet helemaal. Maar voedselhulp ontvangen, dat wel.

Hier een bijgewerkt fietstochtjes-album. Vrolijk Pasen iedereen!

Fietstochtjes vanuit Sheffield

Storm

Een kort berichtje deze week, een erg drukke week vol colleges. En waar heb je het over als je niet weet waarover te praten? Het weer natuurlijk. Het waait hier enorm hard, net als in Nederland begrijp ik, voor ons de tweede storm in een paar dagen. Van het weekend enorme schade in het Zuidwesten van Engeland, bij Cornwall. Hier viel het eigenlijk wel mee. Een paar maanden geleden ook al zoiets, dikke pakken sneeuw bij Durham en mensen die uren vast zaten, hier een klein laagje wit. Hoewel Engeland niet groot is is het kennelijk groot genoeg om interne weersverschillen te hebben. Of al die rampen worden op TV flink uitvergroot.
Hier is het tot nu toe erg mooi weer, in het algemeen. Vaak stralend zon, en als het regent niet zoals in Nederland tussen de buien door grijs en donker, maar zonnig. En een echte winter hebben we heir niet gehad, eigenlijk geen dagen met temperaturen onder 0 gedurende de dag. Dus, kom naar Engeland voor het weer! Nu ja, echt spannend en warm is het naturlijk ook were niet.

Vandaag is het hier de derde dinsdag van september. Geen prinsjes maar wel 'the budget'. In een mooi ouderwets oud leren koffertje. Twee dingen krijgen de meeste aandacht. Het ene is prima: een belasting op de aanschafprijs van relatief veel vervuilende auto's (bijna 1500 euro meer voor een Range Rover Chelsea tractor dan voor een Toyota Prius) plus een hogere jaarlijkse belasting. Uitstekend. De andere maatregel die veel aandacht krijgt is een verhoging van de accijns op alcohol. Slecht nieuws, 5p meer voor mn pint. Des te slechter nieuws daar de maatregel het doel - aanpakken van binge-drinken onder jongeren - volledig voorbij gaat vrees ik. De insteek in reports is voortdurend dat 'cheap drinks' binge-drinken veroorzaken. Maar alcohol is hier in de supermarkt veel en veel duurder dan in continentaal Europa. Ik vrees dat het een veel dieper cultureel fenomeen is, en dat die paar p weinig uit zal maken.

Fair Trade Whine

Een van de dingen waarvan ik hier in Engeland onder de indruk ben is de enorme vooruitgang de afgelopen tien jaar in het aanbod van Fair Trade en biologische produkten. In 1999, toen ik in London studeerde, liep Engeland nog ver achter bij Nederland in ecologisch besef en bijdrage aan eerlijke handel met ontwikkelingslanden. Nu lijkt Nederland wat dat betreft ruimschoots te zijn ingehaald door de Engelsen. Het biologische aanbod in de winkels is vergelijkbaar, maar het Fair Trade aanbod veel en veel groter. En het vliegt de winkels uit.
In de kranten en tijdschriften worden Fair Trade produkten aangeprezen, getest, en gebruikt in recepten. Net zoals een plots algemeen ontwikkeld gevoel van urgentie over opwarming van de aarde, lijkt er een plostelinge populariteit van Fair Trade produkten te zijn ontstaan, en is bijna overal wel een 'eerlijke' versie van. De Engelsen lijken Fair Trade te omarmen als Hollywood-sterren de Toyota Prius.
En daar knaagt bij mij wat twijfel over die razendsnel ontstane populariteit van Fair Trade, het idee dat het vooral een hype is. Het idee dat het een mode is, en binnenkort weer in de vergetelheid raakt. En dat het grote aanbod vooral voortkomt uit die hype, uit de vraag naar produkten die passen in die mode in plaats van vanuit een aanbod van produkten die een verschil maken. Het aanschaffen van Fair Trade produkten als manier om een schuldbesef af te kopen, maar meer nog om aan anderen te laten zien hoezeer je wel niet je steentje bijdraagt.
Neem bijvoorbeeld Fair Trade wijn. Die staat hier in enorme hoeveelheden in de schappen, en komt vooral uit Chili en Argentinie. Maar, Chili en Argentinie zijn toch niet bepaald de armste landen van de wereld. Natuurlijk, ik gun iedereen betere arbeidsomstandigheden, maar is de wijnbouw in Chili en Argentinie nou een prioriteit voor het aanpakken van armoede en stimuleren van duurzaamheid? Chili en Argentinie hebben volgens de VN een Human Development Index vergelijkbaar met Oost-Europese landen zoals Tsjechie en Polen. En we hebben ook geen Fair Trade Tsjechisch bier en Poolse wodka, wel? Als een mantra stelt het Fair Trade merk dat Argentijnse en Chileense Fair Trade wijn helpt 'duurzaamheid te bevorderen' en 'de bevolking minder afhankelijk van ontwikkelingshulp' te maken. Maar voor zover ik weet krijgen Chili en Argentinie helemaal geen ontwikkelingshulp!
Het lijkt er eerder op dat wijn het soort produkt was waarvoor Engelsen bereid zijn Fair Trade versies aan te schaffen, en dat Chili en Argentinie de meest aangewezen leveranciers zijn. Of er nou een echte behoefte aan eerlijke handel in de Zuid-Amerikaanse wijnsector is of niet. Het zijn voor de meesten hier, in een vorm van Orientalisme (strikt gesproken Occidentalisme in dit geval), toch twee landen die onderdeel zijn van een homogeen geheel van ontwikkelingslanden, de Derde Wereld, ver weg en arm. Met behoefte aan onze Fair Trade.
Maar misschien heb ik het wel mis, en is er enorme uitbuiting in de Chileense en Argentijnse wijnbouw, en wordt die nu opgelost door eerlijk binge-wijn-drinkende Engelsen. En zelfs als ik het niet mis heb, kan het kopen van eerlijke Zuid-Amerikaanse wijn weinig kwaad, en is dit nogal een zeurstukje, een Fair Trade whine.

--- BREAKING NEWS ---

Er was een aardbeving in Engeland vannacht! In mijn deel van het land! Kracht 5.3! Het epicentrum lag in noord-Lincolnshire, en dat is vrijwel South Yorkshire, waar ik woon. Nationale en lokale radio en tv-stations worden overspoeld door mensen die vertellen hoe hun huis heen en weer schudde, kasten omvielen, muren scheurden, en schoorstenen naar beneden vielen. Op de universiteit is het het gesprek van de dag. Het was de zwaarste aardbeving van het Verenigd Koninkrijk in 25 jaar! Vlakbij waar ik woon. Maar maak je niet ongerust. Ik heb niks gemerkt, werd niet eens wakker. Ik heb nog nooit een aardbeving meegemaakt. Zal je net zien, gebeurt er een historische ramp, slaap je erdoorheen.

It's Grim up North

Toen ik 18 was ging ik na mijn eindexamen voor een gap-month (toen hadden we nog geen gap-year en was een maand al heel wat, zo lang geleden is het) naar de Provence in Frankrijk. Een van de dingen die me ervan tussen het eten en wijn drinken is bijgebleven was een Fransman van mijn leeftij uit Grenoble die me vertelde nog nooit in Parijs te zijn geweest. Ik geloofde het nauwelijks, iedereen die ik kende in Nederland was in Parijs geweest, vanuit een ander land. Maar dit weekend las ik in The Observer dat meer dan 7 miljoen Engelsen uit het noorden van het land nog nooit naar het zuiden zijn geweest en vice versa. Maar ondertussen houden ze wel vast aan reeksen stereotypen over elkaar.
Wat de beleving, vooroordelen, onbekendheid en afkeer tussen The North en The South betreft kan je bijna spreken van twee verschillende landen. En dan gaat het nog maar om het noorden en zuiden van Engeland, zelf ook nog niet eens een onafhankelijke staat. Scotland, Wales en Ierland zijn écht volledig andere landen. En Europa? Een exotisch verweggistan. Volgens hetzelfde onderzoek uit The Observer geeft driekwart van de Engelsen toe de mede-Engelsen uit het andere deel van het land (noord danwel zuid) te discrimineren en bekende stereotyperingen te gebruiken. Noorderlingen zijn dronken ongeletterde arbeiders die in fish & chips eten en in grauwe industriesteden wonen. Zuiderlingen zijn arrogante verwijfde kakkers die de hele tijd cricket spelen, shandy drinken en “I say” blaten. Het Zuiden is 'Four Weddings and a Funeral', het Noorden 'The Full Monty'. En ze hebben nog gelijk ook over elkaar, wel een beetje dan.
Dat beeld wordt in stand gehouden door decennialange berichten hoe slecht het economisch gaat met het Noorden, berichten dat het Noorden nog steeds achterloopt bij het Zuiden, en tegenwoordig indirect ook halfverbaasde krantenberichten over hoe sommige steden in het Noorden toch plots zowaar een ‘boom’ doormaken, en dat je er ook heel aardig kan winkelen. Nee maar.
Op mijn afdeling is vorig jaar een project afgesloten waarbij via GIS (geografische informatie-systemen) en allerlei sociale en economische indicatoren de precieze grens tussen Noord en Zuid werd vastgelegd. Er was redelijk wat publiciteit voor.
Ik woon in Sheffield. Sheffield ligt in The North, en als oude industriestad is het echt het Noorden. En dat merk ik zeker, in de accenten, de afkeer van zuiderlingen, grauwheid van steden in de buurt zoals Barnsley en Rotherham waar de stadsvernieuwing aan voorbij gaat, aan het uitgaansleven in het weekend, en aan reclames die inspelen op Noord-Zuid sentimenten. Maar uiteindelijk zit het verschil toch in de Engelse hoofden, en zijn het voor mij allemaal rare Engelsen. Dat soort onderscheid heeft toch vooral te maken met identifficatie, het trekken van grenzen, en daar vervolgens culturele verschillen mee onderscheiden. Net als Welshmen en Schotten en Engelsen van een afstandje toch allemaal Britten zijn. Ik woon hier nu zes maanden, maar ‘de’ Noorderling heb ik nog niet gevonden.

De paden op, de lanen af

Afgelopen weekend had ik weer bezoek, Caspar, Frank en Rodek, en dus werd het fietsen. En wel iets dat ook voor mij nieuw was, mountainbiken. Eerder hadden we al zulke weekends in de Ardennen gehad, een goede reden om de beide terreinen te vergelijken dus.

Wel, de algemene conclusie was: zwaarder, technischer, mooiere uitzichten, en zonniger (dat laatste afgelopen weekend dan). Lange, steile klims, met als extra obstakel erg stenige paden, van klein schuivend grind waarop je achterwiel wegslipt net als je net nog voorruit komt bergop, tot stenen groot als een voetbal waar je over naar beneden stuitert in de afdaling. En dan vermeden we nog de meest technische trails. Het was genoeg om volledig kapot en met zure benen thuis te komen, en een groot respect over te houden voor echte downhillers die op volle snelheid naar beneden fietsen over de steenpaden waarop wij voorzichtig af en toe met voet aan de grond omlaag kropen.
Het was in ieder geval erg leuk (en door het lekkere weer erg prettig en leuke gezelschap erg gezellig), en duidelijk dat bij het overwinnen van al die technische paden oefening kunst baart. Misschien dat ik behalve een racefiets ook maar eens een mountainbike moet aanschaffen.