Naar huis klimmen

Wat is de overeenkomst tussen wonen in de tropen en in Sheffield? ....... Ja dat is een moeilijke.... Wel, je moet in beide gevallen je kleren na een keer dragen in de was doen. Als je vasthoudt aan manieren van je voortbewegen die je elders gewend was. Lopen in, zeg, Santo Domingo, of fietsen in Sheffield: hoe rustig aan en traag je ook doet, je komt uiteindelijk toch volledig bezweet aan waar je wezen moet. In de tropen vanwege de hitte, in Sheffield vanwege de hellingen.
Mijn moeder vroeg me laatst waarom ik hier geen weekendboodschappen op de fiets doe hier. Misschien dat wat leuke grafiekjes helpen uitleggen. Een ideetje overgenomen van een Spaanse fiets-website, waar de hoogteprofielen van bekende Tour de France cols over onbekende Spaanse cols werden getekend, om te laten zien hoeveel mooie klimmen er in Spanje verborgen liggen.
Mijn huis ligt op 214 meter hoogte op de heuvel van Crookes. De dichtstbijzijnde grote supermarkt, de Morrissons, ligt op 68 meter aan de rivier in het dal recht onder Crookes. Dit is de klim terug van de supermarkt, vergeleken met die van de Keutenberg. Net wat minder steil, maar wel langer, gemiddeld steiler, en over een groter hoogteverschil dus.

Dat met tassen vol weekendboodschappen? Denk het niet.

Ik ga wel met de fiets naar mijn werk, 's ochtens in een wakkerblazende afdaling naar de universiteit op 115 meter hoog. Terug zijn er een hele reeks routeopties, maar ik kies meestal ofwel een korte steile klim, of een langere geleidelijke. De eerste een stuk zwaarder, in alle opzichten, dan de Cauberg. De tweede vergelijkbaar, net iets korter, met de Vaalserberg.

Kortom, de dagelijkse ritjes hier vergen inspanningen vergelijkbaar met de allerzwaarste hellingen van Zuid-Limburg. Mijn wasmachine draait dus overuren. Behalve als ik naar de supermarkt moet. Dan neem ik de bus.

Yorkshire Dales

Afgelopen weekend was het erg mooi weer, maar jammer genoeg had ik veel werk, en was dus vooral binnen. Maar, het weekend ervoor was het ook lekker weer, en had ik tijd om behalve naar Birmingham ook naar de Yorkshire Dales, een groot natuurgebied boven Leeds, te gaan. Wat minder ruig dan het Peak District, maar ook erg mooi, en zeker nog een bezoek waard. Hier wat foto's:

Bolton Abbey - Yorkshire Dales

Birmingham

Na Boston, Berlijn, en Barcelona voegde ik afgelopen zaterdag een nieuwe stad aan mijn lijstje van dit jaar bezochte miljoenensteden die met een 'B' beginnen. Birmingham is waar mijn zus haar PhD doet, en het was tijd haar op te zoeken. Nou was ik al eerder kort, een halve dag, in Birmingham geweest, en dit bezoek veranderde mijn mening over die stad als de lelijkste stad ter wereld niet echt. Waar Sheffield een vrij nondescript, provinciaal aandoend centrum heeft met urban sprawl de ene kant op en industrie de andere kant op, gelegen in prachtige natuur, hebben in Birmingham de planologen aan het roer van stadsvernieuwing de laatste 50 jaar actief geprobeerd de stad lelijker te maken. Zo lijkt het in elk geval. Uit de architectonische modes uit elk decennium van de afgelopen halve eeuw is het meest afstotelijke voorbeeld in Birmingham terecht gekomen. En dat alles dwars door elkaar, doorkruist door fly-overs, snelwegen, en tunnels. Frouke deed haar best de leukste plekjes te laten zien, en de tot pub omgebouwde bank, de wandelroute langs de kanalen, en het gentrify-ende Jewellery Quarter waren best aardig, maar mooi? Nee. Zij zelf woont in een fijn huisje, met fijne huisgenoten, in een fijne wijk. Maar dat doet toch al erg suburbaan aan.
De stad zelf blijft lelijk. Z0 ver, zo slecht. Maar, Birmingham heeft iets, dat bijvoorbeeld Sheffield niet heeft: een echt gevoel van stedelijkheid. Birmingham is ontegenzeggelijk een grote stad, met de diversiteit, problemen, en hardheid die een grote stad ook interessant maken. Birmingham is in elk geval een stuk internationaler dan Sheffield. We aten in een Maleisisch restaurant in Chinatown, met een aantal straten waar het straatbeeld, de mensen, en de winkels daadwerkelijk Chinees waren. Het restaurant had vooral Chineze klanten, een menukaart in Chineze karakters en een onbegrijpelijke Engelse vertaling. Als bleekscheten kregen we geen stokjes maar bestek, ieder twee stuks - samen een vork en drie lepels; bestek is bestek, nietwaar? We liepen door een grote markthal met slagers, met allerlei exotische stukken vlees, waar rond de balies grote groepen mensen stonden te wachten tot de prijs van een kilo lam vlak voor het sluiten op zaterdmiddag om 5 uur zakte, en de laatste stukken schaap per opbod verkocht werden. En we ontdekten een terrein met ruimtes voor kunstenaars en meer experimenteel creatieve ondernemers. Birmingham mag dan niet mooi zijn, zelfs uitgesproken lelijk, maar het is wel een stad waar je het idee krijgt dat er allerlei onverwachte plekjes te ontdekken zijn. Ik kom er graag nog een keer terug om meer te ontdekken.
PS. Vraag aan de lezers, wie heeft alternatieve nominaties voor de lelijkste stad ter wereld (zelf bezocht)?

Birmingham

Engels Eten

Met michelin-sterren verzamelende Gordon Ramsays en Heston Blumenthals, en dagelijks reeksen kookprogrammas op TV, is Engeland het nieuwe gastronomische mekka van de wereld. Dat hoor en lees je regelmatig, en met een wel heel oppervlakkige blik zou je het nog geloven ook. Ik mag graag kijken naar programma's als The Restaurant, Masterchef, en Great British Menu. En aan de hoeveelheid van dergelijke programma's te zien zijn ze erg populair. De kwaliteitskranten hebben wekelijkse food-bijlages en oude stoffige pubs omgebouwd tot 'gastro-pub' verroveren Engeland. Maar, dat alles is maar een dun vernislaagje; eten in Engeland is nog altijd weinig verfijnd. Misschien dat restaurant-recencenten in een wereldje in centraal Londen leven waar het mogelijk is hosannah te roepen over de Britse gastronomie, maar in de rest van het land is het een stuk treuriger.
In restaurants zijn de namen van gerechten veelbelovend, net zoals de recensies in lokale suffertjes, maar als je er daadwerkelijk gaat eten blijkt dat de gemiddelde Brit toch nog vooral veel vet, saus en gesmolten kaas wil, met grote glazen bier of wijn. Met het economisch herstel van Sheffield de laatste vijf tot tien jaar heb je een constant groeiende overdaad aan restaurants, maar het aantal plekken waar echt goed gekookt wordt valt zwaar tegen. Voor elk redelijke restaurant heb je er vijf met een ambitieus concept, gelikte marketing, en veelbelovende menukaart, maar teleurtellende borden voedsel die alleen met een scheut vet en alcohol gered kunnen worden.
Het is ook niet ver van hier, in Rotherham, dat Jamie Oliver langskwam op een school (met de opwekkende naam Rawmarsh Comprehensive) om de schoolmaaltijden gezond te maken. De moeders van de obese koters konden al dat hippe gezonde groenten-gedoe niet waarderen en voerden hun kinderen patat, hamburgers en fish&chips door het hek van de school.
Het is makkelijk hierom te lachen (en terecht), en om het af te doen als domheid en onwetendheid, maar je moet het eerder lezen als een actief protest van de arbeidersklasse (en als je het over een 'comprehensive' (staatsschool) in Rotherham hebt heb je het over armoede en problemen) tegen vertegenwoordigers van de culturele elite die ze vertellen wat ze moeten eten, wat ze lekker moeten vinden, en hoe ze zich moeten gedragen; het opdringen van culturele gebruiken geassocieerd met de hogere middenklasse zonder dat ze de economische mogelijkheden krijgen die horen bij diezelfde hogere middenklasse. Jamie Oliver als een 21e- eeuwse Marie-Antoinette die het gepeupel aanspoort toch vooral cake te eten. Hij zal het niet zo bedoeld hebben. Maar als een snelle jongen in merkkleding, met stijlvol halflang haar en in een grote auto moeders in Rotherham komt vertellen dat ze hun kinderen courgette en tofu moeten voeren is dat wel hoe het over komt. Want lekker, gezond, goed gekookt eten (liever geen courgette met tofu alsjeblieft) is iets voor de elite. Een appel kost drie keer zo veel als een worstje.
Nee, geloven in een Britse culinaire renaissance is met oogkleppen op kijken naar de groep mensen die het beeld op televisie, en op plekken waar programmamakers komen, bepaalt en jezelf voor de gek houden.
Maar ja, je moet zelf ook wat. En wat ze wel goed doen, beter dan Nederland in elk geval, is de traditie van de warme zondagse lunch met de hele familie, een Sunday roast. Samen met de dikke stapel zondagskranten en een mooi wandelgebied voor de deur, een vast recept voor een glorieuze zondag. Afgelopen weekend waren mijn ouders op bezoek, een goede gelegenheid om naar een ouderwetse pub in de Peaks te rijden om aan te schuiven bij een prima huisgekookte venison-pie, met gooseberry crumble toe.

PS. Kijk eens aan, ik schrijf een stuk en The Guardian volgt :). Hier een uitstekend artikel van Felicity Lawrence uit The Guardian van vandaag over eten en sociale klasse in het VK naar aanleiding van een documentaireserie van Jamie Oliver: http://www.guardian.co.uk/lifeandstyle/2008/oct/01/foodanddrink.oliver

PPS. De link naar de video over door het schoolhek patat-voerende moeders doet het bij mij wel, misschien is hij alleen vanuit het VK te zien. Hier in elk geval de link van het bijbehorende BBC-artikel: http://news.bbc.co.uk/1/hi/england/south_yorkshire/5349392.stm

It's just like Kew Gardens!

En plotseling waren ze er, afgelopen zondag. De eerstejaars, allemaal met hun ouders, IKEA-lampjes en gloednieuwe laptops uitladend bij hun Halls of Residence, en daarna voorzichtig een verkenningstochtje, met ouders, door deze enge industriestad vol plebs in het het Noorden makend (de meeste van onze studenten komen uit het relatief welvarende Zuiden van Enegland). Of, dat dachten ze aan te treffen, maar de universiteit ligt in het lommerrijke westen van de stad, en je zag dat het de ouders allemaal heel erg meeviel, dat Noorden (de studenten maakt het niet zo uit als er maar bier is).
Het weer zal ook hebben meegeholpen, het was afgelopen weekend heerlijk zonnig. De artikelen die ik zondagmiddag moest lezen heb ik dan ook op een bankje in het park gelezen, in de Botanical Gardens (niet te verwarren met de nieuwe Wintergardens in het centrum betaald met millenium-geld). En ik maakte meteen wat foto’s. Veel ouders en hun nestverlatend kroost hadden ook hun weg naar de botanische tuinen gevonden, zoveel attracties heeft Sheffield om eerlijk te zijn niet. Ik hoorde een moeder vol verbazing uitroepen: ‘het is net Kew Gardens!’ En ja, het heeft wel wat van de koninklijke botanische tuinen van Kew in Londen. Dat had mevrouw niet verwacht in het industriele Noorden. Ze kan met een gerust hart terug naar het Zuiden, haar zoon studeert dan toch nog in een stad met iets geciviliseerds als botanische tuinen. Niet dat haar zoon er veel meer van zal meemaken, want hij zal net als alle eerstejaars niet veel meer zien van de stad dan de pubs rond de universiteit en in het centrum.

Botanical Gardens

You'll never walk alone...

Ik begeleid komend jaar negen afstudeerscripties, en een daarvan heb ik al moeten verbieden te doen wat hij van plan was vanwege ethische overwegingen. Niet mijn ethiek, maar die van de universiteit. Hij wilde onderzoek doen naar de sociale effecten van skate-parken als speelplaatsen voor tieners als potentiele hangjongeren, en daarvoor 16-jarige skaters en niet-skaters interviewen. Het was geen briljant voorstel, maar voor de student een geschikt project. Alleen, uuniversiteitsregels stellen dat studenten geen kinderen (dat wil zeggen onder de 18) mogen betrekken in hun onderzoek. En dat geldt ook voor 16-jarige skaters. Ouders zouden wel eens kunnen protesteren, en universiteitsbestuurders zijn als de dood voor negatieve publiciteit. 'Opdringeringe studenten vallen kinderen lastig', 'Mijn dochter werd gebruikt voor wetenschappelijk experiment'; ze zien de tabloid-koppen al voor zich. Nee, mijn student zal het met 18-jarige skaters moeten doen. Nu is daar misschien wat voor te zeggen, maar het sluit naadloos aan bij veel twijfelachtige angst over de kwetsbaarheid van kinderen.
Eerder schreef ik al over algemene health & safety paranoia hier. Maar een heel specifieke hysterie heerst er over pedofilie met bijbehorende bizarre stappen die mensen nodig achten om hun kinderen te beschermen. Zo was er eerder dit jaar ophef over een lagere school in Essex die op de webpage van de school op alle foto's van kinderen hun hoofden met 'smileys' had bedekt. Dat het hele punt van een schoolfoto is dat je je eigen gezicht en dat van je vriendjes erop kan herkennen was het hoofd van de school in haar ijver om de kinderen tegen 'internet-pedofielen' te beschermen ontgaan.

Je kan ter verklaring van die pedo-hysterie natuurlijk de echo's van een Victoriaanse sexuele moraal en puritanisme van stal halen, of juist een doorgeschieten van het relatief moderne onderscheid tussen kind en volwassene. Maar dan begeef je je op glad ijs en in de hoek van de Nederlandse 'pedo-partij'. Pedofilie is ernstig en verdient een nuchtere effectieve aanpak, geen paranoia waarbij achter elke boom in Engeland een pedofiel lijkt te schuilen. De tabloids, altijd in voor het opkloppen van massa-hysterie, zeker als het vaag iets met sex te maken heeft, zijn de grote schuldigen. Maar de autoriteiten die dit aangrijpen om zich via draconische maatregelen populair te maken net zo zeer. En zeker als alles geoorloofd lijkt in de strijd tegen iedereen die je maar van pedofilie kan verdenken wordt het ronduit eng. Zeker als zo ongeveer iedereen die buiten de mainstream van de maatschappij valt een doelwit wordt.
Zoals bijvoorbeeld deze week met een nieuw hoogtepunt in de stad Telford. De gemeenteraad daar heeft de lokale politie opgedragen iedereen die in zijn eentje een wandeling door het stadspark maakt te ondervragen en zo nodig te arresteren als ze geen goede reden hebben voor die solistische wandeling. In je uppie een wandeling maken is namelijk verdacht, en een eenzame wandelaar zou zo maar eens een enge pedofiel kunnen zijn. En dus werd bijvoorbeeld recent een anti-klimaatveranderings demonstrant die in een pinguinpak in het park pamfletten uitdeelde het park uitgezet, omdat zij alleen was en niet kon aantonen dat ze geen pedofiel was. Een woordvoerder van de gemeente verdedigde de maatregel en stelde dat ze het recht hebben mensen de vragen wat ze in het park doen om kinderen te beschermen. 'Otherwise it's a free-for-all where they can come and do what they want'. Free-for-all, een park dat vrij toegankelijk is voor iedereen? Stel je voor!

Terug

Daar zijn we weer. Terug in Sheffield, en terug met bloggen. Wat aanvankelijk een jaartje Sheffield was is tenminste nog een jaar extra geworden, en de bookies zullen de odds dat ik ook het jaar erna nog hier zit best hoog inschatten. Ik woon in Sheffield. Punt.

En bij terugkomst ben ik meteen van werkkamer op de universiteit verhuisd. Zelfde verdieping, niet meer met uitzicht op het park maar aan de andere kant met uitzicht op de stad en de heuvels erachter (zie foto). Ik kijk nu rechtreeks uit op de langste kunstmatige skibaan van Europa. Een verbetering? Ach, in elk geval een weidser uitzicht, en verandering van spijs doet eten. Het is in elk geval wel een ruimere kamer, geschikter voor het ontvangen van tutees.

En die tutees, en alle andere studenten komen er al snel aan. Nog anderhalve week en de colleges beginnen weer, en de week ervoor al, maandag dus, komen de eerstejaars op introweek. Het is dus voorbij met de zomerrust, en mijn tijd wordt nu al volledig ingenomen met het voorbereiden van nieuwe colleges. Ik zal tijd proberen vrij te blijven maken voor een stukje elke woensdag.