Land zonder Wilders

Veel mensen hier die ik spreek hebben nog een idee van Nederland als tolerant, progressief, en cosmopolitisch land. Maar dat begint te veranderen. Nederland doet goed haar best zich in het buitenland te verkopen als nieuw baken van xenofobie, populisme, en racisme. En als bananenrepubliek waar allerlei malloten het zomaar tot kanshebber op het premiershcap kunnen schoppen.

De meeste mensen hadden hier uitgebreid meegekregen dat Geert Wilders het land niet in mocht, dat vantevoren te horen kreeg, en het daarna lekker toch probeerde. De meeste Britten die ik sprak waren het erover eens dat dat een slechte beslissing was. En zo ook eengezind de eindredactionele commentaren van de kranten. Maar aan de andere kant waren ze ook eensgezind in het in niet mis te verstane woorden afkeuren van Wilders zelf, schrokken er niet voor terug Fitna als een volslagen belachelijk amateuristisch stuk prutswerk te bestempelen, en Wilders als een gevaarlijke racist. Natuurlijk, het fascistische gras is altijd zwarter bij de buren, maar toch.
En de het bannen van Wilders was in elk geval wel consequent. Eerder waren al radicale moslim leiders geweigerd, en vlak na Wilders twee bekende Amerikaanse rabiate anti-homo activisten. Ook maakten zowel de meeste voorstanders als tegenstanders van de ban duidelijk dat iemand als Wilders die de verhoudingen tussen verschillende bevolkingsgroepen wel eens lekker op scherp zou zetten niet gewenst is. Groot-Brittannie is net zoals Nederland was een over het algemeen open en tolerant land, maar zonder de typisch Nederlandse drang om voortdurend maar taboes te blijven doorbreken, zelfs als dat overduidelijk destructief is. De minister van buitenlandse zaken gebruikte de metafoor dat het ook niet toegestaan is heel hard brand te roepen in een vol theater. En tenslotte is het ook een goede zaak dat de Britten het in Nederland veelgebruikte argument dat Wilders 'een gekozen parlementarier van een EU-land' is, en daarom binnengelaten zou moeten worden naast zich neer hebben gelegd. Een gekozen parlementarier zijn maakt je boodschap nog niet de moeite van het overwegen waard; abjecte ideeen zijn abjecte ideeen, of ze van een gekozen parlementarier komen of niet.
Maar uiteindelijk werkte het verbannen inderdaad averechts, zowel wat de aandacht voor Wilders en zijn film hier betrof, als zijn populariteit in Nederland, als het imago van Nederland in Europa. Maar ja, mocht je uiteindelijk toevlucht moeten zoeken, er is een nu een land zonder Wilders, en niet een zo ver weg. Welkom.

Bodies: over Engelse preutsheid

In Nederland wordt wel eens gesuggereerd dat Engelsen preuts zijn. Nou was preutsheid natuurlijk een kerneigenschap van Victoriaans Engeland, het fundament onder het Britse Empire zou je zelfs kunnen stellen. Maar Victoria is al meer dan een eeuw dood.
En tegenwoordig? Iedereen die wel eens op een zaterdagavond in Engeland is gaan stappen, zeker in Noord-Engeland, moet toch concluderen dat er van die preutsheid weinig meer over is. De meeste vrouwen tonen meer dan goed voor ze is, en kleding die in Nederland calvinistisch afkeurend als 'hoerig' zou worden beschouwd is hier doorsnee. Weinig preutsheid te zien. En op TV, ook in Nederland, stikt het van de programma's als 'The Villa' die steevast eindigen in alcohol en ranzigheid, altijd met Engelsen in de hoofdrol. Preuts? Dacht het niet.
Nou is er wel gesuggereerd, bijvoorbeeld door Kate Fox in 'Watching the English', dat Engelsen nog wel degelijk preuts zijn, en alcohol nodig hebben om uit de band te springen. Nou kan het best zo zijn dat Engelsen wat pints nodig hebben om problemen met sociale interactie te overkomen, maar of dat ook voor een verborgen preutsheid geldt? Ik zie eigenlijk niet zo waarin Engelsen preutser zouden zijn dan bijvoorbeeld Nederlanders.
Zo was ik bijvoorbeeld afgelopen woensdag met mijn geliefde naar een dansvoorstelling. De standaard masculiene tussenzin hier zou dan iets in de trand van "Dansvoorstelling! de dingen die je doet voor, well, you know", moeten zijn. Maar nee, het was moderne dans, geen ballet, met allerleid interessante video-effecten en toneel-elementen, erg interessant. En, volgepakt op een woensdagavond. 'My Body', zo heettte het stuk, bevatte vollop naakt. En niemand liep weg, of keek geschokt, of zelfs verbaasd. Het ronddansend naakt leek ook helemaal geen schockerende functie te hebben, alsof dat niet nodig was. En het publiek leek op het eerste gezicht helemaal niet speciaal vrijzinnig en openmindend. Nou werd er wel uitgebreid gewaarschuwd dat de voorstelling 'nudity' bevat, wat niet het geval was bij het ene toneelstuk dat ik in Amsterdam gezien heb dat een moment van naaktheid. Maar die waarschuwing zie ik eerder in het kader van de verdergevorderde 'suing-culture' en regelgeving mocht er eens iemand aanstoot nemen, dan meer preutsheid.
En dit alles was mogelijk zonder dat er enige alcohol aan te pas kwam om de zogenaamde normale preutsheid kwijt te raken. Net zo min als de page three van The Sun alleen in staat van dronkenschap gelezen wordt. Nee, Engelsen preuts? Ik dacht het niet.

Extreme weather events en Burns

Het zijn me wel de weken van de 'extreme weather events'. Zo noemen ze de sneeuwval van de afgelopen dagen hier. Anderhalve week geleden maakte ik in Barcelona al een cycloon met de zwaarste strom daar in decennia mee. En afgelopen dagen een van de dikste pakken sneeuw in Engeland in lange tijd. Zondag begon het voorzichtig te sneeuwen, maandag veel harder, en pas gisteren hield het weer op. Er lag hier in Sheffield gisterochtend een pak van een foot, 30 centimeter. En er ligt nog steeds sneeuw, en nieuwe sneeuwval voorspeld voor komende dagen.

Dat gebeurt hier niet zo vaak, en zeker niet in Londen, dat nu ook de volle laag kreeg. Alles lag dus meteen plat, de meeste scholen werden gesloten, mensen gingen niet naar hun werk, normaal drukke wegen waren doodstil, en op de universiteit was het uitgestorven. Behalve selecte groepjes studenten; het is namelijk tentamenperiode, en die gaan gewoon door. Maar genoeg gelegenheid voor sneeuwpret, en het was lang geleden dat ik een echt sneeuwgevecht gehouden heb, en sneeuwpopjes gemaakt heb.

De eerste sneeuwval maakten we afgelopen weekend vollop mee, midden in de natuur, tijdens een middagwandeling in het Peak District, onderweg terug van Manchester naar Sheffield. Eind januari (eigenlijk 25 januari, maar dat is rekbaar) is voor Schotten de tjid voor het organiseren van een 'Burns night' en 'Burns supper'. Claire, de vriendin van oud-collega Rupert, bij wie ik vorige zomer al op bezoek was en afgelopen herfst mee naar een concert in Leeds ging, is Schots. En zij hadden Jane en mij, en een boel andere Manchester-vrienden, uitgenodigd voor hun Burns supper.

Robert Burns is de 18e-eeuwse nationale dichter van Schotland, en de Burns night die elk jaar door Schotten wordt gevierd is een traditioneel gebeuren, vol mieterse onderdelen als het 'piping in the guests', 'the entrance of the haggis' (begeleid door doedelzakspelers), 'the address of the haggis' , 'the toast to the lassies', en in antwoord van de 'lassies' een 'toast to the laddies'. En een heleboel Burns gedichten. Jolly good fun.

Claire en Rupert's Burns supper was niet zo traditioneel, maar wel met haggis, grote hoeveelheden whisky, en we hadden allemaal een gedicht voorbereid. Veel lol, een fijne gezellig avond. maar ja, met whisky, schaapsingewanden, en gedichten kan dat natuurlijk niet mis; zorg dus dat je Schotten kent, vooral eind januari.

Na de storm

Het is een geliefd thema in literatuur en de film: het moment vlak voor de ramp, de stilte voor de storm, vastgelegd in beeld of proza, met hoofdrolspelers die, zich volledig onbewust van het naderend kwaad, bezighouden met dagelijkse onbekommerde beslommeringen. Het verdacht vredige strand in Jaws, de overdreven onschuldig spelende kinderen juist voor de aardbeving toeslaat. Zie hier, in beeld, zo'n moment.

Afgelopen donderdag en vrijdag was ik voor een workshop in Castelldefels, een plaatsje vlak buiten Barcelona, en ik plakte er een weekendje in Barcelona aan vast. Ik was thuis opgedragen op het Barcelonese strand in elk geval wat te pootje baden, en wel, zo gezegd zo gedaan. Ik rolde mijn broekspijpen op en stapte in zee, to hilariteit van de paar op het winterse strand uitwaaiende locals. Ik vroeg zelfs een paar van hen een fotootje te maken als bewijs voor thuis. Zoals je ziet was het niet echt weer voor zon en strand plezier, vlak na de meest stormachtige ochtend die zelfs de taxichauffeur en de oudste mannetjes in de cafes van de stad zich konden herinneren; een cycloon die vier kinderen het leven kostte. Ik hield dus mijn winterjas aan. En tas op de rug.

Na het korte pootje baden zette ik me op de boulevard op een bankje neer om het zand aan mijn voeten te laten drogen voor het af te vegen. Terwijl de wind zijn droogwerk deed kwam er een man links naast me staan, en vroeg me in het Spaans of alles OK was; een goede vraag, want ik was duidelijk niet goed snik, in januari met blote voeten op een bankje op de boulevard met mijn tas naast me. Maar het ging prima, geen probleem. Of ik ook Frans sprak? Ja dat deed ik. Ça va? Oui, ça va. Bon, au revoir. Au revoir. En weg liep het wat gezette mannetje. Wat een rare snuiter. Het duurde even voor ik naar rechts keek, waar mijn tas had gestaan. Maar nu niet meer. En er was niemand rechts, en links was geen spoor meer van het mannetje. Teamwork, een afleidend gesprek van misschien 20 seconden was genoeg. En ik was mijn tas kwijt, met gelukkig niet mijn laptop en paspoort erin. Maar wel al mijn cameraspullen. En een artikel over de sociale constructie van angst. En een stapel na te kijken werkstukken van studenten. Als het tentamens waren geweest hadden ze allemaal een 10 gekregen. Hopelijk is dat mannetje zo vriendelijk de werkstukken voor me na te kijken en op de post te doen. Anders moet hij dat artikel over angst maar eens goed lezen.

Vosje

Ik mag dan aan een winkelstraat in een stadswijk in een industriestad wonen, soms merk ik dat ik toch echt vlakbij een nationaal park woon. Natuur dus. Zoals vanochtend op weg naar werk, toen er plotseling een prachtige, rood-oranje, volwassen vos op de stoep liep. Wat verloren, maar toch, bij klaarlichte dag. Een vos. Zo groot als een flinke hond. Met een prachtige volle staart. Dat zie je niet zo regelmatig in Amsterdam, wel?
Nu hoorde ik van een collega dat er wel meer vossen in de stad schijnen rond te lopen, vooral 's nachts. Zijn verklaring was dat er, in tegenstelling tot 'in the country' in het Peak District, niet zo op ze gejaagd wordt in de stad. Maar dat kan natuurlijk ook een door anti-jacht opinie beinvloed argument zijn geweest. Maar misschien klopt het. En stel je voor, na de intree van 'urban golf', wellicht 'urban hunting'?

È Arrivata

get him off the ice you idiots, you will kill him

En daar zijn we weer, na een kerstafwezigheid. Door pech met het weer en slechte planning heb ik in Nederland net de dagen waarop geschaatst kon worden gemist. Daar baal ik nog van. En hier valt natuurlijk niet te schaatsen. Langebaanschaatsen bestaat niet. Ik heb het opgezocht, en de Britse schaatsbond maakt vollop reclame voor kunstschaatsen en short-track 'speed-skating', maar meldt droog dat "there are no long-track speed skating facilities in the UK". En ook geen natuurijs natuurlijk, met al die heuvels, snelstromende rivieren, en zonder echte vorst.

Dat dacht ik in elk geval. Maar nu blijkt het hier ook erg koud te zijn geweest de afgelopen tijd, en op sommige plekken ligt ijs. En, in The Fens - een gebied in East Anglia, met riet, sloten, platte polders, en brede rivieren die traag door oneindig laagland gaan - schijn je zowaar een beetje een natuurijstraditie te hebben. Kijk eens hier en hier, dit zou toch zo Holland kunnen zijn (dat gebied van Oost Engeland heet ook wel 'Holland', echt waar). En kijk eens hiernaar, een heuse East Anglian Fen schaatsgeschiedenis. Alleen lijkt het er tegenwoordig wel nog minder vaak koud genoeg te zijn dan in Nederland.

Maar dat is toch een buitenissige lokale uitzondering, een regionale traditie. In Sheffield ligt alleen ijs op de stoepen, bevroren sneeuw. Schaatsen op natuurijs is in de rest van het land volledig onbekend. En daardoor onbemind en onbegrepen. Ik hoorde vandaag op de radio een discussie over het verbieden van het betreden van bevroren meertjes en sloten, vanwege gevaar van erdoor zakken. Verschillende bellers meldden dat zij kinderen op het ijs hadden zien staan, levensgevaarlijk.

De Londense Envening Standard had vandaag een stuk waarin alarm werd geslagen over ouders die met peuter over het ijs liepen. Het ijs leek stevig genoeg, maar je met een peuter op ijs begeven is voor de krant (en aan de reacties te zien de meeste lezers) volstrekt onverantwoord en schandalig. Een geschokte ooggetuige van dit schandalige ijs-betreden vertelde: "Motorists driving past the lake were so shocked they slowed down and shouted at the couple to get off the ice. One ambulance driver was screaming at them, 'get him off the ice you idiots, you will kill him." Een kleuter op het ijs, o nee je vermoordt hem.

Hoewel je natuurlijk een debat zou kunnen hebben over de doden die natuurijsschaatsen jaarlijks in Nederland kost, is het in elk geval duidelijk dat Sven Kramer voorlopig niet veel te duchten heeft vanuit Engeland.