Bodies: over Engelse preutsheid

In Nederland wordt wel eens gesuggereerd dat Engelsen preuts zijn. Nou was preutsheid natuurlijk een kerneigenschap van Victoriaans Engeland, het fundament onder het Britse Empire zou je zelfs kunnen stellen. Maar Victoria is al meer dan een eeuw dood.
En tegenwoordig? Iedereen die wel eens op een zaterdagavond in Engeland is gaan stappen, zeker in Noord-Engeland, moet toch concluderen dat er van die preutsheid weinig meer over is. De meeste vrouwen tonen meer dan goed voor ze is, en kleding die in Nederland calvinistisch afkeurend als 'hoerig' zou worden beschouwd is hier doorsnee. Weinig preutsheid te zien. En op TV, ook in Nederland, stikt het van de programma's als 'The Villa' die steevast eindigen in alcohol en ranzigheid, altijd met Engelsen in de hoofdrol. Preuts? Dacht het niet.
Nou is er wel gesuggereerd, bijvoorbeeld door Kate Fox in 'Watching the English', dat Engelsen nog wel degelijk preuts zijn, en alcohol nodig hebben om uit de band te springen. Nou kan het best zo zijn dat Engelsen wat pints nodig hebben om problemen met sociale interactie te overkomen, maar of dat ook voor een verborgen preutsheid geldt? Ik zie eigenlijk niet zo waarin Engelsen preutser zouden zijn dan bijvoorbeeld Nederlanders.
Zo was ik bijvoorbeeld afgelopen woensdag met mijn geliefde naar een dansvoorstelling. De standaard masculiene tussenzin hier zou dan iets in de trand van "Dansvoorstelling! de dingen die je doet voor, well, you know", moeten zijn. Maar nee, het was moderne dans, geen ballet, met allerleid interessante video-effecten en toneel-elementen, erg interessant. En, volgepakt op een woensdagavond. 'My Body', zo heettte het stuk, bevatte vollop naakt. En niemand liep weg, of keek geschokt, of zelfs verbaasd. Het ronddansend naakt leek ook helemaal geen schockerende functie te hebben, alsof dat niet nodig was. En het publiek leek op het eerste gezicht helemaal niet speciaal vrijzinnig en openmindend. Nou werd er wel uitgebreid gewaarschuwd dat de voorstelling 'nudity' bevat, wat niet het geval was bij het ene toneelstuk dat ik in Amsterdam gezien heb dat een moment van naaktheid. Maar die waarschuwing zie ik eerder in het kader van de verdergevorderde 'suing-culture' en regelgeving mocht er eens iemand aanstoot nemen, dan meer preutsheid.
En dit alles was mogelijk zonder dat er enige alcohol aan te pas kwam om de zogenaamde normale preutsheid kwijt te raken. Net zo min als de page three van The Sun alleen in staat van dronkenschap gelezen wordt. Nee, Engelsen preuts? Ik dacht het niet.

Extreme weather events en Burns

Het zijn me wel de weken van de 'extreme weather events'. Zo noemen ze de sneeuwval van de afgelopen dagen hier. Anderhalve week geleden maakte ik in Barcelona al een cycloon met de zwaarste strom daar in decennia mee. En afgelopen dagen een van de dikste pakken sneeuw in Engeland in lange tijd. Zondag begon het voorzichtig te sneeuwen, maandag veel harder, en pas gisteren hield het weer op. Er lag hier in Sheffield gisterochtend een pak van een foot, 30 centimeter. En er ligt nog steeds sneeuw, en nieuwe sneeuwval voorspeld voor komende dagen.

Dat gebeurt hier niet zo vaak, en zeker niet in Londen, dat nu ook de volle laag kreeg. Alles lag dus meteen plat, de meeste scholen werden gesloten, mensen gingen niet naar hun werk, normaal drukke wegen waren doodstil, en op de universiteit was het uitgestorven. Behalve selecte groepjes studenten; het is namelijk tentamenperiode, en die gaan gewoon door. Maar genoeg gelegenheid voor sneeuwpret, en het was lang geleden dat ik een echt sneeuwgevecht gehouden heb, en sneeuwpopjes gemaakt heb.

De eerste sneeuwval maakten we afgelopen weekend vollop mee, midden in de natuur, tijdens een middagwandeling in het Peak District, onderweg terug van Manchester naar Sheffield. Eind januari (eigenlijk 25 januari, maar dat is rekbaar) is voor Schotten de tjid voor het organiseren van een 'Burns night' en 'Burns supper'. Claire, de vriendin van oud-collega Rupert, bij wie ik vorige zomer al op bezoek was en afgelopen herfst mee naar een concert in Leeds ging, is Schots. En zij hadden Jane en mij, en een boel andere Manchester-vrienden, uitgenodigd voor hun Burns supper.

Robert Burns is de 18e-eeuwse nationale dichter van Schotland, en de Burns night die elk jaar door Schotten wordt gevierd is een traditioneel gebeuren, vol mieterse onderdelen als het 'piping in the guests', 'the entrance of the haggis' (begeleid door doedelzakspelers), 'the address of the haggis' , 'the toast to the lassies', en in antwoord van de 'lassies' een 'toast to the laddies'. En een heleboel Burns gedichten. Jolly good fun.

Claire en Rupert's Burns supper was niet zo traditioneel, maar wel met haggis, grote hoeveelheden whisky, en we hadden allemaal een gedicht voorbereid. Veel lol, een fijne gezellig avond. maar ja, met whisky, schaapsingewanden, en gedichten kan dat natuurlijk niet mis; zorg dus dat je Schotten kent, vooral eind januari.

Na de storm

Het is een geliefd thema in literatuur en de film: het moment vlak voor de ramp, de stilte voor de storm, vastgelegd in beeld of proza, met hoofdrolspelers die, zich volledig onbewust van het naderend kwaad, bezighouden met dagelijkse onbekommerde beslommeringen. Het verdacht vredige strand in Jaws, de overdreven onschuldig spelende kinderen juist voor de aardbeving toeslaat. Zie hier, in beeld, zo'n moment.

Afgelopen donderdag en vrijdag was ik voor een workshop in Castelldefels, een plaatsje vlak buiten Barcelona, en ik plakte er een weekendje in Barcelona aan vast. Ik was thuis opgedragen op het Barcelonese strand in elk geval wat te pootje baden, en wel, zo gezegd zo gedaan. Ik rolde mijn broekspijpen op en stapte in zee, to hilariteit van de paar op het winterse strand uitwaaiende locals. Ik vroeg zelfs een paar van hen een fotootje te maken als bewijs voor thuis. Zoals je ziet was het niet echt weer voor zon en strand plezier, vlak na de meest stormachtige ochtend die zelfs de taxichauffeur en de oudste mannetjes in de cafes van de stad zich konden herinneren; een cycloon die vier kinderen het leven kostte. Ik hield dus mijn winterjas aan. En tas op de rug.

Na het korte pootje baden zette ik me op de boulevard op een bankje neer om het zand aan mijn voeten te laten drogen voor het af te vegen. Terwijl de wind zijn droogwerk deed kwam er een man links naast me staan, en vroeg me in het Spaans of alles OK was; een goede vraag, want ik was duidelijk niet goed snik, in januari met blote voeten op een bankje op de boulevard met mijn tas naast me. Maar het ging prima, geen probleem. Of ik ook Frans sprak? Ja dat deed ik. Ça va? Oui, ça va. Bon, au revoir. Au revoir. En weg liep het wat gezette mannetje. Wat een rare snuiter. Het duurde even voor ik naar rechts keek, waar mijn tas had gestaan. Maar nu niet meer. En er was niemand rechts, en links was geen spoor meer van het mannetje. Teamwork, een afleidend gesprek van misschien 20 seconden was genoeg. En ik was mijn tas kwijt, met gelukkig niet mijn laptop en paspoort erin. Maar wel al mijn cameraspullen. En een artikel over de sociale constructie van angst. En een stapel na te kijken werkstukken van studenten. Als het tentamens waren geweest hadden ze allemaal een 10 gekregen. Hopelijk is dat mannetje zo vriendelijk de werkstukken voor me na te kijken en op de post te doen. Anders moet hij dat artikel over angst maar eens goed lezen.

Vosje

Ik mag dan aan een winkelstraat in een stadswijk in een industriestad wonen, soms merk ik dat ik toch echt vlakbij een nationaal park woon. Natuur dus. Zoals vanochtend op weg naar werk, toen er plotseling een prachtige, rood-oranje, volwassen vos op de stoep liep. Wat verloren, maar toch, bij klaarlichte dag. Een vos. Zo groot als een flinke hond. Met een prachtige volle staart. Dat zie je niet zo regelmatig in Amsterdam, wel?
Nu hoorde ik van een collega dat er wel meer vossen in de stad schijnen rond te lopen, vooral 's nachts. Zijn verklaring was dat er, in tegenstelling tot 'in the country' in het Peak District, niet zo op ze gejaagd wordt in de stad. Maar dat kan natuurlijk ook een door anti-jacht opinie beinvloed argument zijn geweest. Maar misschien klopt het. En stel je voor, na de intree van 'urban golf', wellicht 'urban hunting'?

È Arrivata

get him off the ice you idiots, you will kill him

En daar zijn we weer, na een kerstafwezigheid. Door pech met het weer en slechte planning heb ik in Nederland net de dagen waarop geschaatst kon worden gemist. Daar baal ik nog van. En hier valt natuurlijk niet te schaatsen. Langebaanschaatsen bestaat niet. Ik heb het opgezocht, en de Britse schaatsbond maakt vollop reclame voor kunstschaatsen en short-track 'speed-skating', maar meldt droog dat "there are no long-track speed skating facilities in the UK". En ook geen natuurijs natuurlijk, met al die heuvels, snelstromende rivieren, en zonder echte vorst.

Dat dacht ik in elk geval. Maar nu blijkt het hier ook erg koud te zijn geweest de afgelopen tijd, en op sommige plekken ligt ijs. En, in The Fens - een gebied in East Anglia, met riet, sloten, platte polders, en brede rivieren die traag door oneindig laagland gaan - schijn je zowaar een beetje een natuurijstraditie te hebben. Kijk eens hier en hier, dit zou toch zo Holland kunnen zijn (dat gebied van Oost Engeland heet ook wel 'Holland', echt waar). En kijk eens hiernaar, een heuse East Anglian Fen schaatsgeschiedenis. Alleen lijkt het er tegenwoordig wel nog minder vaak koud genoeg te zijn dan in Nederland.

Maar dat is toch een buitenissige lokale uitzondering, een regionale traditie. In Sheffield ligt alleen ijs op de stoepen, bevroren sneeuw. Schaatsen op natuurijs is in de rest van het land volledig onbekend. En daardoor onbemind en onbegrepen. Ik hoorde vandaag op de radio een discussie over het verbieden van het betreden van bevroren meertjes en sloten, vanwege gevaar van erdoor zakken. Verschillende bellers meldden dat zij kinderen op het ijs hadden zien staan, levensgevaarlijk.

De Londense Envening Standard had vandaag een stuk waarin alarm werd geslagen over ouders die met peuter over het ijs liepen. Het ijs leek stevig genoeg, maar je met een peuter op ijs begeven is voor de krant (en aan de reacties te zien de meeste lezers) volstrekt onverantwoord en schandalig. Een geschokte ooggetuige van dit schandalige ijs-betreden vertelde: "Motorists driving past the lake were so shocked they slowed down and shouted at the couple to get off the ice. One ambulance driver was screaming at them, 'get him off the ice you idiots, you will kill him." Een kleuter op het ijs, o nee je vermoordt hem.

Hoewel je natuurlijk een debat zou kunnen hebben over de doden die natuurijsschaatsen jaarlijks in Nederland kost, is het in elk geval duidelijk dat Sven Kramer voorlopig niet veel te duchten heeft vanuit Engeland.

Drie redenen om in Engeland te wonen

Would you believe it? Ruim een maand heb ik alle weekenden doorgewerkt (ik moest zelfs anderhalve week mijn blogstukje overslaan), en steeds was het stralend zonnig buiten; ik kon het goed zien vanachter mijn laptop. Afgelopen weekend het eerste zonder werk in lange tijd, en jawel, het hele weekend regen, kou en bewolking. En maandag en dinsdag was het weer stralend zonnig. Eerder gaf ik hier al hoog op van het klimaat in Oost-Engeland, maar wat heb je aan die gunstige gemiddeldes als alle regen nou net in je vrije weekend valt? Maar dit is geen stukje over de wet van Murphy, maar over drie redenen waarom het zo fijn is in Engeland te zijn.

1. De zwakte van het pond is goed voor de export
Dat komt me goed uit, want volgende week ga ik naar Amsterdam en zal ik een pot marmelade en christmas pudding exporteren. Er wordt me verteld dat het ten opzichte van de euro - en vrijwel alle andere valuta ter wereld - kelderende pond dan misschien niet fijn is voor vakanties aan de costas en op de pistes, maar dat het 'goed is voor de export'. Een beetje jammer is daarbij wel dat het Verenigd Koninkrijk eigenlijk niets meer maakt of groeit dat andere landen willen hebben. Ja, het is een van de grootste economien van de wereld, maar dat is allemaal financien, banken, rondom The City in Londen als mondiaal financieel centrum (nou ja, samen met New York dan). Maar ja, die sector gaat de laatste maanden niet zo fantastisch meer. Maar ach, zegt het nieuws, de zwakke pond is wel goed voor de export. Het bijbehorende filmpje van het BBC nieuws komt niet verder dan een vouwfietsenfabriekje, en Channel 4 nieuws heeft een exporteur van afgedankte tweedehands Black Cab (taxi's) gevonden. Als we de export toch niet hadden.
Mocht je het gemist hebben, na een lange daling sinds ik hier ben sinds September 2007 is het pond nu echt in een vrije val. De pond was toen ik hier kwam € 1,50, nu € 1,10, en The Observer kopte afgelopen zondag dat je bij wisselkantoren in Londen inmiddels minder dan een euro voor je pond krijgt. Mijn salaris is dus een derde minder waard. Maar gelukkig kan ik nog potten marmelade exporteren.

2. De politie is hier nog je beste vriend
Zo wordt je netjes gewaarschuwd dat het om politie gaat voordat je wordt geexecuteerd in de metro. Dat is natuurlijk extra verhelderend als de politie op het punt staat je per vergissing te executeren, omdat ze je voor een terrorist houden. Dan weet je toch waar je aan toe bent, niet, en dat ze het zo slecht niet menen, ook niet als ze de verkeerde neerschieten. OK, je bent misschien Braziliaan in plaats van Ethiopier, hebt helemaal geen baard, en je spijkerjack kan gemakkelijk worden verward met een verdacht dikke winterjas. En de politie identifieert je zonder foto's van je bij zich te hebben, en de instructies via hun oortelefoontjes zijn nauwelijks hoorbaar; maar dat kan de beste overkomen niet? Ze kunnen maar beter schieten. Voor de zekerheid. Helemaal terecht dus dat alle verantwoordelijken voor je executie bij klaarlichte dag gepromoveerd worden, er niemand gestraft wordt. En volledig terecht ook dat het gerecht de jury beperkt tot de oordelen 'zelfverdediging' en 'we weten het niet'. 'Doodslag' zou ongepast zijn, dat snap je. De politie is je beste vriend. Erg vervelend dan ook dat geen van de passagiers in het metro-rijtuig zich herinnerden dat de agenten 'stop, politie' riepen, voordat ze je neerschoten. Je snapt dat die agenten dat toch maar beter onder ede konden volhouden. Ze huilden erbij. Ze waren namelijk je beste vriend. Volledig terecht dan ook dat het gerecht de jury instrueerde 'niet op basis van emotie en meeleven met je moeder' te oordelen, maar wel de tranen van de politieagenten die je neer moesten schieten mee te laten wegen. Ook erg vervelend dat sommigen dat maar niet door willen hebben; ondankbaar zijn ze.

3. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden
Die softe Verenigde Naties en mensenrechtenactivisten snappen niet dat je kinderen af en toe wat steviger moet aanpakken; dat is voor hun eigen bestwil. Het is daarom goed dat de overheid hier vasthoudt aan het gebruik van pijn en lijfstraffen voor kinderen in de gevangenis. Wel in 'uitzonderlijke omstandigheden' natuurlijk, we zijn geen barbaren. We noemen het dan ook geen lijfstraffen, maar 'pain compliance restraint techniques', dat klinkt al een stuk beschaafder, niet? Een karateklap op de neus bijvoorbeeld, of een techniek genaamd de 'seated double embrace', zijn heel acceptabele pijntechnieken. En de regels zeggen dat er gewaarschuwd moet worden vantevoren, en er liefst een verpleegkundige aanwezig is, voor de zekerheid. Nogmaals, we zijn geen barbaren. Ja, natuurlijk, voor volwassenen zou dit martelen heten, maar kinderen zijn net als vissen, nietwaar, zonder echte gevoelens. En ja, af en toe moet er een gevangeniskind naar het ziekenhuis vanwege wat uit de hand gelopen pijntechnieken - zes afgelopen jaar - en in 2004 overleden twee kinderen, 14 en 15 jaar, maar ja, waar gehakt wordt vallen spaanders. En die van 14 pleegde zelfmoord na gebruik van die technieken, dus dat telt eigenlijk niet. En ja, hier kunnen kinderen vanaf 10 jaar de gevangenis in; bij die harde Schotten zelfs vanaf 8 jaar. Dus, mocht je kind van het rechte pad raken, dan kan je ervan op aan dat de overheid hem of haar met vaste hand corrigeert.

Dit zijn slechts drie kleine voorbeelden van hoe goed we het hier in Engeland voor mekaar hebben. Iemand een pot marmelade? Of misschien een vouwfiets?